“Για το Ποτάμι η αναπηρία δεν είναι θέμα συμπόνοιας, είναι θέμα ίσων δικαιωμάτων και αντιμετώπισης των διακρίσεων. Τα σχολεία ειδικής αγωγής πρέπει να καλύπτονται σε ποσοστό τουλάχιστον ίσο με τα υπόλοιπα σχολεία από μόνιμο προσωπικό.”

Η αποτελεσματικότητα ενός κράτους κρίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το πώς αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους πολίτες. Δυστυχώς η νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε πάλι με σημαντικά κενά στα 460 σχολεία ειδικής αγωγής. Περίπου 11.000 μαθητές με αναπηρία και οι γονείς τους ήρθαν αντιμέτωποι με ένα κράτος που δεν έχει ακόμα βρει τον τρόπο να ξεκινάει η χρονιά χωρίς ελλείψεις. Με τη μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών να είναι αναπληρωτές, χωρίς το απαραίτητο νοσηλευτικό προσωπικό, χωρίς ειδικά οχήματα. Η Κομοτηνή δεν αποτελεί εξαίρεση. Στις δημόσιες δομές ειδικής αγωγής του δήμου φοιτούν σχεδόν 100 παιδιά, υπάρχουν ελλείψεις στην υλικοτεχνική υποδομή, στη μεταφορά των μαθητών, με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς σε ποσοστό 70% που αργούν να τοποθετηθούν και αλλάζουν κάθε χρόνο χωρίς καλά καλά να προλάβουν να εξοικειωθούν με τα παιδιά.

Για το Ποτάμι η αναπηρία δεν είναι θέμα συμπόνοιας, είναι θέμα ίσων δικαιωμάτων και αντιμετώπισης των διακρίσεων. Τα σχολεία ειδικής αγωγής πρέπει να καλύπτονται σε ποσοστό τουλάχιστον ίσο με τα υπόλοιπα σχολεία από μόνιμο προσωπικό. Πριν από λίγες μέρες ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ υποσχέθηκε 4.500 μόνιμους διορισμούς  στην ειδική αγωγή, αλλά από του χρόνου. Ας ελπίσουμε να μην αποδειχθεί ότι πρόκειται για νέο “πρόγραμμα Θεσσαλονίκης”.