“O κ. Παρασκευόπουλος, στο πόρισμά του για την παρανομία στα πανεπιστήμια συστήνει απλώς καλύτερο φωτισμό και εξαίρεση από τους ξυλοδαρμούς των καθηγητών που δεν ανήκουν στην άρχουσα τάξη”

Το πανεπιστημιακό άσυλο καθιερώθηκε, πρώτα εθιμικά, μετά νομοθετικά (με τον νόμο 1268/82) προκειμένου να διασφαλίζεται η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στο πανεπιστήμιο. Η πιο γνωστή παραβίασή του ήταν η είσοδος του τανκς στο Πολυτεχνείο το 1973. Στην συνέχεια το άσυλο ήρθη μόνο δύο φορές: το 1985, όταν καταλήφθηκε το Χημείο και το 1995, όταν κάηκαν υπό κατάληψη κτήρια του Πολυτεχνείου. Με τον νόμο Διαμαντοπούλου του 2011 το άσυλο καταργήθηκε. Επανήλθε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το 2017.
Η αστυνομία μπορεί δηλαδή να επέμβει σε πανεπιστημιακούς χώρους μόνο όταν απειλείται η ανθρώπινη ζωή. Εμπόριο ναρκωτικών, καταλήψεις, παράνομο εμπόριο, λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, σπασίματα ΑΤΜ, τραμπουκισμοί εναντίον διδασκόντων και φοιτητών μπορούν να τελούνται ανενόχλητα. Κάτι τέτοιο υπονοεί και ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παρασκευόπουλος, που στο πόρισμά του για την παρανομία στα πανεπιστήμια συστήνει απλώς καλύτερο φωτισμό και εξαίρεση από τους ξυλοδαρμούς των καθηγητών που δεν ανήκουν στην άρχουσα τάξη!
Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι για να προστατεύει τους φοιτητές, τους καθηγητές, τις ιδέες και την έρευνα, όχι τους μπαχαλάκηδες, τις συμμορίες και τους παράνομους.