“Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες πλην Κύπρου και Μάλτας οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν την καύση αντί της ταφής. Η Ελλάδα ανήκει πάντα στην χειρότερη κατηγορία.”

«Στην Ελλάδα είτε πάσχουμε από το νομικό πλαίσιο, είτε από την έλλειψη εφαρμογής του. Θα ήταν περίεργο η καύση των νεκρών, για την οποία η Εκκλησία εμφανίζει μία κάποια αλλεργία, να ξέφευγε από αυτόν τον κανόνα. Δεν πάει να λέει ο νομοθέτης και να απαιτούν οι (ενδιαφερόμενοι) πολίτες; Δεν πάνε να το υπόσχονται σταθερά δήμαρχοι από τον καιρό του Έβερτ; Πάντα κάποιο ανυπέρβλητο εμπόδιο εμφανίζεται: περιβαλλοντικό, πελατειακό, ψηφοθηρικό, θρησκευτικό τοπικό, θρησκευτικό ευρύτερο, μέχρι και ότι είναι ασύμφορο οικονομικά – οπότε γιατί επιμένετε, πηγαίνετε στην Βουλγαρία και όλα είναι καλά». 

Οι επισημάνσεις ανήκουν στον Μίλτο Κύρκο ευρωβουλευτή με το Ποτάμι από το 2014. Εκεί είδε ότι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες πλην Κύπρου και Μάλτας οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν την καύση αντί της ταφής, αλλά και ότι η Ελλάδα ανήκει πάντα στην χειρότερη κατηγορία. Και δεν τρέφει και πολλές ελπίδες ότι θα αλλάξει κατηγορία:

«Καθώς βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο φοβάμαι πως κανένα από τα αποτεφρωτήρια που μας υποσχέθηκαν δεν θα λειτουργήσει. Ας πιέσουμε ώστε από το επόμενο φθινόπωρο να ξαναμπεί το θέμα στην ημερήσια διάταξη ώστε οι χριστιανοί (ή μη) συμπολίτες μας που επιλέγουν την καύση να μην προσθέτουν στους δικούς τους τον επιπλέον πόνο ενός ταξιδιού με το φέρετρο στην Βουλγαρία».

O Μίλτος Κύρκος καταλήγει πως η καύση των νεκρών και η τύχη της σορού μετά τον θάνατο δεν είναι ζήτημα σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, είναι ζήτημα ισότητας:

«Και οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας που δεν έχουν νεκροταφείο παρά μόνο στη Θράκη; Ας κάνουμε ένα “Θέλω” και για αυτούς, να μπορούν να αναπαύσουν τους οικείους τους χωρίς δεύτερη σκέψη με τον τρόπο που η πίστη τους επιτάσσει».

Φωτογραφία: Αφροδίτη Χουλάκη

“Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες πλην Κύπρου και Μάλτας οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν την καύση αντί της ταφής. Η Ελλάδα ανήκει πάντα στην χειρότερη κατηγορία.”

«Στην Ελλάδα είτε πάσχουμε από το νομικό πλαίσιο, είτε από την έλλειψη εφαρμογής του. Θα ήταν περίεργο η καύση των νεκρών, για την οποία η Εκκλησία εμφανίζει μία κάποια αλλεργία, να ξέφευγε από αυτόν τον κανόνα. Δεν πάει να λέει ο νομοθέτης και να απαιτούν οι (ενδιαφερόμενοι) πολίτες; Δεν πάνε να το υπόσχονται σταθερά δήμαρχοι από τον καιρό του Έβερτ; Πάντα κάποιο ανυπέρβλητο εμπόδιο εμφανίζεται: περιβαλλοντικό, πελατειακό, ψηφοθηρικό, θρησκευτικό τοπικό, θρησκευτικό ευρύτερο, μέχρι και ότι είναι ασύμφορο οικονομικά – οπότε γιατί επιμένετε, πηγαίνετε στην Βουλγαρία και όλα είναι καλά».

Οι επισημάνσεις ανήκουν στον Μίλτο Κύρκο ευρωβουλευτή με το Ποτάμι από το 2014. Εκεί είδε ότι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες πλην Κύπρου και Μάλτας οι πολίτες μπορούν να επιλέξουν την καύση αντί της ταφής, αλλά και ότι η Ελλάδα ανήκει πάντα στην χειρότερη κατηγορία. Και δεν τρέφει και πολλές ελπίδες ότι θα αλλάξει κατηγορία:

«Καθώς βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο φοβάμαι πως κανένα από τα αποτεφρωτήρια που μας υποσχέθηκαν δεν θα λειτουργήσει. Ας πιέσουμε ώστε από το επόμενο φθινόπωρο να ξαναμπεί το θέμα στην ημερήσια διάταξη ώστε οι χριστιανοί (ή μη) συμπολίτες μας που επιλέγουν την καύση να μην προσθέτουν στους δικούς τους τον επιπλέον πόνο ενός ταξιδιού με το φέρετρο στην Βουλγαρία».

O Μίλτος Κύρκος καταλήγει πως η καύση των νεκρών και η τύχη της σορού μετά τον θάνατο δεν είναι ζήτημα σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, είναι ζήτημα ισότητας:

«Και οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας που δεν έχουν νεκροταφείο παρά μόνο στη Θράκη; Ας κάνουμε ένα “Θέλω” και για αυτούς, να μπορούν να αναπαύσουν τους οικείους τους χωρίς δεύτερη σκέψη με τον τρόπο που η πίστη τους επιτάσσει».

Φωτογραφία: Αφροδίτη Χουλάκη