«Το θέατρο,το σινεμά,η μουσική,οι τέχνες γενικότερα δεν είναι πολιτισμός,είναι κουλτούρα! Πολιτισμός είναι η πρόνοια ενός οργανωμένου συνόλου,ώστε όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τη ζωή που τους προσφέρει. Όλοι!»

Όταν κυκλοφορείς σε ευρωπαϊκές πόλεις μένεις με την εντύπωση ότι έχουν πιο πολλούς ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες σε σχέση με την Ελλάδα. Δεν ισχύει. Απλώς εκεί τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) μπορούν να κινηθούν στους δρόμους, στην Ελλάδα κρύβονται.

Οι διαβάσεις και οι ράμπες στα πεζοδρόμια είναι κλεισμένες από τα αυτοκίνητα. Στους πεζόδρομους είναι τα τραπεζοκαθίσματα. Τα λεωφορεία σπανίως έχουν την ειδική ράμπα για τα αμαξίδια. Τα σχολεία δεν είναι προσβάσιμα σε μαθητές ή καθηγητές με αναπηρία ενώ αντίστοιχα προβλήματα υπάρχουν και στις  δημόσιες υπηρεσίες.

Ο Χρήστος Λούλης, ηθοποιός, συλλογίζεται: «Σκέφτομαι συνέχεια όλες τις κουβέντες, τις συνεντεύξεις που έχω δώσει, τους τίτλους άρθρων για τον “πολιτισμό”, τον οποίο υποτίθεται πως υπηρετώ. Όμως το θέατρο,το σινεμά,η μουσική,οι τέχνες γενικότερα δεν είναι πολιτισμός,είναι κουλτούρα! Πολιτισμός είναι η πρόνοια ενός οργανωμένου συνόλου,ώστε όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τη ζωή που τους προσφέρει. Όλοι!»

Το Ποτάμι φωνάζει από την πρώτη ημέρα ότι η κοινωνία μας πρέπει να εξασφαλίζει την ανεξάρτητη διαβίωση, ισότιμη συμμετοχή, ποιοτική και ευκολότερη καθημερινότητα στα άτομα με αναπηρίες. Παράλληλα να υπάρχει έγνοια και για όλους αυτούς που έχουν προσωρινούς λειτουργικούς περιορισμούς, όπως οι έγκυοι, τα παιδιά, οι τραυματίες, οι ηλικιωμένοι. Συνεχώς προσπαθούμε να προωθήσουμε λύσεις με αντίστοιχες αποφάσεις της Βουλής. Πρόσφατα δόθηκε λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ΑμεΑ συμπολίτες μας στη μετακίνησή τους με πλοία. Αφορμή ήταν η αναφορά που υπέβαλε το Ποτάμι στον Υπουργό Ναυτιλίας, μετά από ένα το περιστατικό εγκλωβισμού ενός ΑμεΑ συμπολίτη μας στο πάρκινγκ ενός φέρι – μποτ με προορισμό τη Θάσο.

«Έστω και ένας έχει για μας σημασία» είναι η αρχή του Κινήματος μας. Και πόσο μάλλον αν αυτός ο ένας έχει κάποια μορφή αναπηρίας που «κρύβει» τις δυνατότητες του.

Φωτογραφία: Θοδωρής Μανωλόπουλος

«Το θέατρο,το σινεμά,η μουσική,οι τέχνες γενικότερα δεν είναι πολιτισμός,είναι κουλτούρα! Πολιτισμός είναι η πρόνοια ενός οργανωμένου συνόλου,ώστε όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τη ζωή που τους προσφέρει. Όλοι!»

Όταν κυκλοφορείς σε ευρωπαϊκές πόλεις μένεις με την εντύπωση ότι έχουν πιο πολλούς ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες σε σχέση με την Ελλάδα. Δεν ισχύει. Απλώς εκεί τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) μπορούν να κινηθούν στους δρόμους, στην Ελλάδα κρύβονται.

Οι διαβάσεις και οι ράμπες στα πεζοδρόμια είναι κλεισμένες από τα αυτοκίνητα. Στους πεζόδρομους είναι τα τραπεζοκαθίσματα. Τα λεωφορεία σπανίως έχουν την ειδική ράμπα για τα αμαξίδια. Τα σχολεία δεν είναι προσβάσιμα σε μαθητές ή καθηγητές με αναπηρία ενώ αντίστοιχα προβλήματα υπάρχουν και στις  δημόσιες υπηρεσίες.

Ο Χρήστος Λούλης, ηθοποιός, συλλογίζεται: «Σκέφτομαι συνέχεια όλες τις κουβέντες, τις συνεντεύξεις που έχω δώσει, τους τίτλους άρθρων για τον “πολιτισμό”, τον οποίο υποτίθεται πως υπηρετώ. Όμως το θέατρο,το σινεμά,η μουσική,οι τέχνες γενικότερα δεν είναι πολιτισμός,είναι κουλτούρα! Πολιτισμός είναι η πρόνοια ενός οργανωμένου συνόλου,ώστε όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τη ζωή που τους προσφέρει. Όλοι!»

Το Ποτάμι φωνάζει από την πρώτη ημέρα ότι η κοινωνία μας πρέπει να εξασφαλίζει την ανεξάρτητη διαβίωση, ισότιμη συμμετοχή, ποιοτική και ευκολότερη καθημερινότητα στα άτομα με αναπηρίες. Παράλληλα να υπάρχει έγνοια και για όλους αυτούς που έχουν προσωρινούς λειτουργικούς περιορισμούς, όπως οι έγκυοι, τα παιδιά, οι τραυματίες, οι ηλικιωμένοι. Συνεχώς προσπαθούμε να προωθήσουμε λύσεις με αντίστοιχες αποφάσεις της Βουλής. Πρόσφατα δόθηκε λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ΑμεΑ συμπολίτες μας στη μετακίνησή τους με πλοία. Αφορμή ήταν η αναφορά που υπέβαλε το Ποτάμι στον Υπουργό Ναυτιλίας, μετά από ένα το περιστατικό εγκλωβισμού ενός ΑμεΑ συμπολίτη μας στο πάρκινγκ ενός φέρι – μποτ με προορισμό τη Θάσο.

«Έστω και ένας έχει για μας σημασία» είναι η αρχή του Κινήματος μας. Και πόσο μάλλον αν αυτός ο ένας έχει κάποια μορφή αναπηρίας που «κρύβει» τις δυνατότητες του.

Φωτογραφία: Θοδωρής Μανωλόπουλος