Όπως δείχνουν οι έρευνες πάνω από τους μισούς πολίτες της Αθήνας εμφανίζονται δυσαρεστημένοι με τις συγκοινωνίες. Έτσι ένας στους δύο αναγκάζεται να χρησιμοποιεί το δικό του μέσο για τις μετακινήσεις του. Τα ίδια και χειρότερα στη Θεσσαλονίκη.

Η Δήμητρα πρέπει να πάρει κάθε πρωί το λεωφορείο από Συγγρού Φιξ. «Χαίρομαι σαν να κέρδισα το λαχείο όταν βλέπω να έρχεται το 550 που κάνει το Π.Φάληρο-Κηφισιά» λέει και συμπληρώνει: «Υπάρχουν φορές που περιμένω μέχρι και 45 λεπτά, χωρίς καμία ενημέρωση από τους ηλεκτρονικούς πίνακες που υποτίθεται ότι μπήκαν για να δείχνουν τα δρομολόγια».

Οι συνεχόμενες καθυστερήσεις των δρομολογίων των λεωφορείων, τα πολλαπλά τεχνικά προβλήματα, η ελλιπής συντήρηση, η μη ανανέωση του παλαιωμένου στόλου με καινούρια λεωφορεία φιλικά προς το περιβάλλον καθιστούν τις συγκοινωνίες αναξιόπιστες και αναποτελεσματικές. Όπως δείχνουν οι έρευνες – και της ίδιας της Περιφέρειας Αττικής – πάνω από τους μισούς πολίτες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι με τις συγκοινωνίες. Έτσι ένας στους δύο πολίτες (41% για την ακρίβεια) αναγκάζεται να χρησιμοποιεί το δικό του μέσο για τις μετακινήσεις του.
Τα ίδια και χειρότερα στη Θεσσαλονίκη. «Θέλω να πάω στο Πανόραμα και περιμένω στην στάση πάνω από 50 λεπτά», έλεγε πριν λίγες μέρες ένας πολίτης σε ρεπορτάζ για την ατέλειωτη ταλαιπωρία στους δρόμους της πόλης. Το Μετρό της Θεσσαλονίκης έχει γίνει ανέκδοτο και η έναρξη λειτουργίας του έχει μετατεθεί για το 2020, ενώ κεντρικές οδικές αρτηρίες και ολόκληρες γειτονιές «φυλακίζονται» λόγω των έργων, ήδη από το 2006.

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019 η Ελλάδα έχει υποχρέωση απέναντι στην Ευρώπη να απελευθερώσει τις συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στο πλαίσιο αυτό, το Ποτάμι έχει προτείνει τη διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση των αστικών συγκοινωνιών, με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και την υψηλή ποιότητα υπηρεσιών. Υπάρχουν παραδείγματα πετυχημένων δικτύων αστικών συγκοινωνιών, όπως η Βαρκελώνη στην Ισπανία και το Μιλάνο στην Ιταλία, όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία, άλλοτε μόνη της και άλλοτε σε σύμπραξη με δημόσιους φορείς, έχει αναλάβει και εκτελεί με αξιοπιστία και χαμηλό κόστος το μεταφορικό έργο των πόλεων.

Όπως δείχνουν οι έρευνες πάνω από τους μισούς πολίτες της Αθήνας εμφανίζονται δυσαρεστημένοι με τις συγκοινωνίες. Έτσι ένας στους δύο αναγκάζεται να χρησιμοποιεί το δικό του μέσο για τις μετακινήσεις του. Τα ίδια και χειρότερα στη Θεσσαλονίκη.

Η Δήμητρα πρέπει να πάρει κάθε πρωί το λεωφορείο από Συγγρού Φιξ. «Χαίρομαι σαν να κέρδισα το λαχείο όταν βλέπω να έρχεται το 550 που κάνει το Π.Φάληρο-Κηφισιά» λέει και συμπληρώνει: «Υπάρχουν φορές που περιμένω μέχρι και 45 λεπτά, χωρίς καμία ενημέρωση από τους ηλεκτρονικούς πίνακες που υποτίθεται ότι μπήκαν για να δείχνουν τα δρομολόγια».

Οι συνεχόμενες καθυστερήσεις των δρομολογίων των λεωφορείων, τα πολλαπλά τεχνικά προβλήματα, η ελλιπής συντήρηση, η μη ανανέωση του παλαιωμένου στόλου με καινούρια λεωφορεία φιλικά προς το περιβάλλον καθιστούν τις συγκοινωνίες αναξιόπιστες και αναποτελεσματικές. Όπως δείχνουν οι έρευνες – και της ίδιας της Περιφέρειας Αττικής – πάνω από τους μισούς πολίτες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι με τις συγκοινωνίες. Έτσι ένας στους δύο πολίτες (41% για την ακρίβεια) αναγκάζεται να χρησιμοποιεί το δικό του μέσο για τις μετακινήσεις του.
Τα ίδια και χειρότερα στη Θεσσαλονίκη. «Θέλω να πάω στο Πανόραμα και περιμένω στην στάση πάνω από 50 λεπτά», έλεγε πριν λίγες μέρες ένας πολίτης σε ρεπορτάζ για την ατέλειωτη ταλαιπωρία στους δρόμους της πόλης. Το Μετρό της Θεσσαλονίκης έχει γίνει ανέκδοτο και η έναρξη λειτουργίας του έχει μετατεθεί για το 2020, ενώ κεντρικές οδικές αρτηρίες και ολόκληρες γειτονιές «φυλακίζονται» λόγω των έργων, ήδη από το 2006.

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019 η Ελλάδα έχει υποχρέωση απέναντι στην Ευρώπη να απελευθερώσει τις συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στο πλαίσιο αυτό, το Ποτάμι έχει προτείνει τη διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση των αστικών συγκοινωνιών, με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και την υψηλή ποιότητα υπηρεσιών. Υπάρχουν παραδείγματα πετυχημένων δικτύων αστικών συγκοινωνιών, όπως η Βαρκελώνη στην Ισπανία και το Μιλάνο στην Ιταλία, όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία, άλλοτε μόνη της και άλλοτε σε σύμπραξη με δημόσιους φορείς, έχει αναλάβει και εκτελεί με αξιοπιστία και χαμηλό κόστος το μεταφορικό έργο των πόλεων.