“Στην Βαρκελώνη στην Ισπανία και στο Μιλάνο στην Ιταλία, ο ιδιωτικός τομέας άλλοτε μόνος και άλλοτε σε σύμπραξη με δημόσιους φορείς, έχει αναλάβει και εκτελεί με αξιοπιστία και χαμηλό κόστος το μεταφορικό έργο των πόλεων.”

«Θέλω να πάω στο Πανόραμα και περιμένω στη στάση πάνω από 50 λεπτά», έλεγε πριν λίγες μέρες ένας πολίτης σε ρεπορτάζ για την ατέλειωτη ταλαιπωρία στους δρόμους της πόλης. Ο ΟΑΣΘ, τα λεωφορεία δηλαδή, παραμένει δυστυχώς το μοναδικό μεταφορικό μέσο της Θεσσαλονίκης. Η σημερινή κυβέρνηση αντί να λύσει το χρόνιο πρόβλημα, το κρατικοποίησε. Έτσι, μετά από πολύμηνη απουσία αστικών συγκοινωνιών, οι Θεσσαλονικείς «σαρδελοποιούνται» καθημερινά σε κακοσυντηρημένα και ρυπογόνα λεωφορεία. Πολλά από τα οχήματα του στόλου δεν διαθέτουν κλιματισμό και άλλα παρουσιάζουν συνεχώς βλάβες, ακόμα και κατά τη διάρκεια των δρομολογίων. Την ίδια ώρα βέβαια δεν έχουν άλλη λύση. Το Μετρό της Θεσσαλονίκης έχει γίνει ανέκδοτο και η έναρξη λειτουργίας του έχει μετατεθεί για το 2020, ενώ κεντρικές οδικές αρτηρίες και ολόκληρες γειτονιές «φυλακίζονται» λόγω των έργων, ήδη από το 2006.

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019 έχουμε την υποχρέωση απέναντι στην Ευρώπη να απελευθερώσουμε τις συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στο πλαίσιο αυτό, το Ποτάμι έχει προτείνει τη διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση των αστικών συγκοινωνιών με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και την υψηλή ποιότητα υπηρεσιών. Υπάρχουν παραδείγματα πετυχημένων δικτύων αστικών συγκοινωνιών, όπως η Βαρκελώνη στην Ισπανία και το Μιλάνο στην Ιταλία, όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία, άλλοτε μόνη της και άλλοτε σε σύμπραξη με δημόσιους φορείς, έχει αναλάβει και εκτελεί με αξιοπιστία και χαμηλό κόστος το μεταφορικό έργο των πόλεων.