Πρέπει όλοι οι δήμοι να αποκτήσουν ανθρώπινες εγκαταστάσεις για τα ζώα που μαζεύουν. Πρέπει οι τοπικές αρχές να μην κλείνουν τα μάτια στις καταγγελίες για κακοποίηση.

Να εφαρμόζεται ο νόμος και να τιμωρούνται όσοι κακοποιούν ζώα, δικά τους ή ξένα.

Η είδηση είναι χθεσινή (Τετάρτης 3 Οκτωβρίου). Σε ένα χωριό της Ελλάδας, κάποιος πυροβόλησε 5 φορές μία σκυλίτσα που ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Οι λεπτομέρειες είναι στενάχωρες αλλά απαραίτητες. Το βαριά τραυματισμένο σκυλί πήγε και φώλιασε στην αυλή ενός σπιτιού. Το βρήκαν και το μετέφεραν σε έναν κτηνίατρο. Είχε αιμορραγία στην σπλήνα, ρήξη μήτρας και διάτρηση εντέρου και παρά τις προσπάθειες πέθανε μαζί με τα κουταβάκια της. «Ήλπιζα ότι ίσως τα καταφέρει» δήλωσε η πρόεδρος του τοπικού φιλοζωικού συλλόγου. «Όλοι είναι πολύ στεναχωρημένοι. Την ταΐζαν. Κανέναν δεν πείραζε. Κάποιος την πυροβόλησε στα χωράφια και η καημένη έτρεξε για βοήθεια εκεί που την τάιζαν. Εκεί την βρήκαμε». Εξαίρεση; Δυστυχώς όχι.

Στα βουνά μας, στα νησιά, στα αγροκτήματα, στις γειτονιές βρίσκεις συνέχεια κακοποιημένα ζώα. Σκυλιά δεμένα σε σιδερένια βαρέλια που βράζουν από τον ήλιο και γάτες αόμματες από τα αεροβόλα. Μουλάρια και γαϊδούρια με δεμένα τα πόδια τους χιαστί για να μην μπορούν να πάνε μακριά. Αυτή είναι η τύχη των μεγάλων συμπολεμιστών των Ελλήνων. Γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι στα βουνά της Μακεδονίας το ‘17-‘18 και στα βουνά της Ηπείρου το ’40 – ’41 οι παππούδες μας δεν θα τα κατάφερναν χωρίς τα μουλάρια τους. Και – τι ντροπή – πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να αποκτήσει η Ελλάδα τελευταία σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, το 2012, έναν υποτυπώδη νόμο για την προστασία των ζώων. Φέτος η κυβέρνηση πήγε να τον βελτιώσει με ένα προχειρογράφημα που γρήγορα αποσύρθηκε μετά από διαμαρτυρίες.

Πρέπει, λοιπόν, επειγόντως όλοι οι δήμοι να αποκτήσουν ανθρώπινες εγκαταστάσεις για τα ζώα που μαζεύουν.
Πρέπει όλοι μας εκεί να πηγαίνουμε όταν θέλουμε να αποκτήσουμε ένα σκύλο ή μια γάτα.
Πρέπει να αξιοποιηθούν τα κονδύλια (και της Ε.Ε.) για προγράμματα στείρωσης αδέσποτων ζώων και δημιουργίας δημοτικών κτηνιατρείων.
Πρέπει οι τοπικές αρχές να μην κλείνουν τα μάτια στις καταγγελίες για κακοποίηση.
Να εφαρμόζεται ο νόμος και να τιμωρούνται όσοι κακοποιούν ζώα, δικά τους ή ξένα.
Το Ποτάμι τον Σεπτέμβριο του ‘17 κατέθεσε στη Βουλή συνολική πρόταση για την προστασία των αδέσποτών γιατί εκτός από τους πιστολάδες που κάνουν σκοποβολή πάνω στους φίλους μας, υπάρχει και ο Μαχάτμα Γκάντι που λέει «ο πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται από τον τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα».

ΥΓ. Στην φωτογραφία ο Σήφης στα Τουρκοβούνια.

Πρέπει όλοι οι δήμοι να αποκτήσουν ανθρώπινες εγκαταστάσεις για τα ζώα που μαζεύουν. Πρέπει οι τοπικές αρχές να μην κλείνουν τα μάτια στις καταγγελίες για κακοποίηση.

Να εφαρμόζεται ο νόμος και να τιμωρούνται όσοι κακοποιούν ζώα, δικά τους ή ξένα.

Η είδηση είναι χθεσινή (Τετάρτης 3 Οκτωβρίου). Σε ένα χωριό της Ελλάδας, κάποιος πυροβόλησε 5 φορές μία σκυλίτσα που ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Οι λεπτομέρειες είναι στενάχωρες αλλά απαραίτητες. Το βαριά τραυματισμένο σκυλί πήγε και φώλιασε στην αυλή ενός σπιτιού. Το βρήκαν και το μετέφεραν σε έναν κτηνίατρο. Είχε αιμορραγία στην σπλήνα, ρήξη μήτρας και διάτρηση εντέρου και παρά τις προσπάθειες πέθανε μαζί με τα κουταβάκια της. «Ήλπιζα ότι ίσως τα καταφέρει» δήλωσε η πρόεδρος του τοπικού φιλοζωικού συλλόγου. «Όλοι είναι πολύ στεναχωρημένοι. Την ταΐζαν. Κανέναν δεν πείραζε. Κάποιος την πυροβόλησε στα χωράφια και η καημένη έτρεξε για βοήθεια εκεί που την τάιζαν. Εκεί την βρήκαμε». Εξαίρεση; Δυστυχώς όχι.

Στα βουνά μας, στα νησιά, στα αγροκτήματα, στις γειτονιές βρίσκεις συνέχεια κακοποιημένα ζώα. Σκυλιά δεμένα σε σιδερένια βαρέλια που βράζουν από τον ήλιο και γάτες αόμματες από τα αεροβόλα. Μουλάρια και γαϊδούρια με δεμένα τα πόδια τους χιαστί για να μην μπορούν να πάνε μακριά. Αυτή είναι η τύχη των μεγάλων συμπολεμιστών των Ελλήνων. Γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι στα βουνά της Μακεδονίας το ‘17-‘18 και στα βουνά της Ηπείρου το ’40 – ’41 οι παππούδες μας δεν θα τα κατάφερναν χωρίς τα μουλάρια τους. Και – τι ντροπή – πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να αποκτήσει η Ελλάδα τελευταία σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, το 2012, έναν υποτυπώδη νόμο για την προστασία των ζώων. Φέτος η κυβέρνηση πήγε να τον βελτιώσει με ένα προχειρογράφημα που γρήγορα αποσύρθηκε μετά από διαμαρτυρίες.

Πρέπει, λοιπόν, επειγόντως όλοι οι δήμοι να αποκτήσουν ανθρώπινες εγκαταστάσεις για τα ζώα που μαζεύουν.
Πρέπει όλοι μας εκεί να πηγαίνουμε όταν θέλουμε να αποκτήσουμε ένα σκύλο ή μια γάτα.
Πρέπει να αξιοποιηθούν τα κονδύλια (και της Ε.Ε.) για προγράμματα στείρωσης αδέσποτων ζώων και δημιουργίας δημοτικών κτηνιατρείων.
Πρέπει οι τοπικές αρχές να μην κλείνουν τα μάτια στις καταγγελίες για κακοποίηση.
Να εφαρμόζεται ο νόμος και να τιμωρούνται όσοι κακοποιούν ζώα, δικά τους ή ξένα.
Το Ποτάμι τον Σεπτέμβριο του ‘17 κατέθεσε στη Βουλή συνολική πρόταση για την προστασία των αδέσποτών γιατί εκτός από τους πιστολάδες που κάνουν σκοποβολή πάνω στους φίλους μας, υπάρχει και ο Μαχάτμα Γκάντι που λέει «ο πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται από τον τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα».

ΥΓ. Στην φωτογραφία ο Σήφης στα Τουρκοβούνια.